การศึกษาวิจัยเรื่อง “การปรับตัวของนิตยสารภาพยนตร์ไทยในยุคสื่อสังคมออนไลน์” เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research Methodology) โดยใช้วิธีการเก็บข้อมูลด้วยวิธีการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In-depth Interview) เพื่อตอบวัตถุประสงค์ของการศึกษาทั้งหมด 3 ข้อคือ 1. เพื่อศึกษาถึงปัญหาการดำนินธุรกิจของสื่อนิตยสารภาพยนตร์ไทย ที่เคยมีมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน 2. เพื่อศึกษาผลกระทบของการมาถึงของยุคสื่อสังคมออนไลน์ ที่มีต่อการดาเนินธุรกิจสื่อนิตยสารภาพยนตร์ไทย 3. เพื่อศึกษาการปรับตัวของสื่อนิตยสารภาพยนตร์ไทยในยุคสื่อสังคมออนไลน์ ว่าควรจะมีการปรับตัวอย่างไรเพื่อความอยู่รอดทางธุรกิจ การคัดเลือกลุ่มตัวอย่างเพื่อสัมภาษณ์ ใช้เทคนิคการคัดเลือกแบบเจาะลง (Purposive Sampling) เพื่อให้ได้มาซึ่งกลุ่มตัวอย่างที่มีความรู้จริง (Key Information) ในด้านของการดำเนินธุรกิจนิตยสารและสื่อสิ่งพิมพ์จำนวน 8 คน โดยมีการตั้งเกณฑ์ในการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างไว้ 2 เกณฑ์คือ 1. เกณฑ์ด้านประสบการ์ในการบริหารนิตยสารนิตยสารภาพยนตร์ไทย 2. เกณฑ์ด้านความรู้หรือความเชี่ยวชาญด้านธุรกิจนิตยสารและสื่อสิ่งพิมพ์ จำนวนกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ มีทั้งหมด 8 คน ประกอบด้วย กลุ่มบรรณาธิการนิตยสารภาพยนตร์ที่ยังดำเนินธุรกิจอยู่ในปัจจุบันจานวน 3 คน กลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อสิ่งพิมพ์ที่เคยมีประสบการณ์บริหารนิตยสารภาพยนตร์ไทย จำนวน 2 คน และกลุ่มนักวิชาการด้านนิเทศศาสตร์ วารสารศาสตร์ สื่อสารมวลชน และสื่อสิ่งพิมพ์ จานวน 3 คน จากการประมวลภาพรวมของงานวิจัยสามารถสรุปผลออกได้เป็น 3 ส่วน ตามวัตถุประสงค์ของการวิจัย ได้ดังรายละเอียดต่อไปนี้ 1. ปัญหาการดำเนินธุรกิจของสื่อนิตยสารภาพยนตร์ไทยที่เคยมีมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สามารถสรุปออกได้เป็น 4 ข้อ ดังรายละเอียดต่อไปนี้ 1.1 ปัญหาเรื่องรายได้ โดยแบ่งย่อยออกเป็น 2 ประเภทคือ 1) ปัญหาเรื่องรายได้จากค่าโฆษณา และ 2) ปัญหาเรื่องรายได้ยอดขาย 1.2 ปัญหาเรื่องข้อมูลดิบสำหรับนามาใช้จัดทำเนื้อหา 1.3 ปัญหาเรื่องความเร็วของการจัดเตรียมต้นฉบับเพื่อตีพิมพ์ 1.4 ปัญหาเรื่องช่องทางการจัดจำหน่าย โดยแบ่งย่อยออกได้อีก 2 ข้อคือ 1) ปัญหาเรื่องสายส่ง และ 2) ปัญหาเรื่องการจัดวางนิตยสารบนแผง 2. ผลกระทบของการมาถึงของยุคสื่อสังคมออนไลน์ ที่มีต่อการดำเนินธุรกิจสื่อนิตยสารภาพยนตร์ไทย สามารถสรุปออกได้เป็น 4 ข้อ ดังรายละเอียดต่อไปนี้ 1.1 ปัญหาเรื่องรายได้ โดยแบ่งย่อยออกเป็น 2 ประเภทคือ 1) ปัญหาเรื่องรายได้จากค่าโฆษณา และ 2) ปัญหาเรื่องรายได้ยอดขาย 2.2 ปัญหาเรื่องโครงสร้างองค์กรที่เปลี่ยนไป โดยแบ่งย่อยออกเป็น 2 ประเภทคือ 1) ความเปลี่ยนแปลงด้านขนาดขององค์กร และ 2) ความเปลี่ยนแปลงด้าน ภาระหน้าที่ในการทางาน 2.3 ปัญหาเรื่องช่องทางการจัดจาหน่าย 2.4 ปัญหาเรื่องของรสนิยมและพฤติกรรมของคนอ่านที่เปลี่ยนไป 3. การปรับตัวของสื่อนิตยสารภาพยนตร์ไทยในยุคสื่อสังคมออนไลน์ เพื่อความอยู่รอดในการดำเนินธุรกิจ สามารถสรุปออกได้เป็น 4 ข้อ ดังรายละเอียดต่อไปนี้ 3.1 การปรับตัวด้านโครงสร้างองค์กร 3.2 การปรับตัวด้านเนื้อหาที่นาเสนอ 3.3 การปรับตัวด้านช่องทางในการนาเสนอเนื้อหา 3.4 การปรับตัวด้านช่องทางการหาโฆษณา โดยการปรับตัวเพื่อสู้กับยุคสื่อสังคมออนไลน์ หรือเพื่อสู้กับ Disruptive Technology เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งที่ผู้ดำเนินธุรกิจนิตยสารหรือสื่อสิ่งพิมพ์ทุกรายจะต้องตระหนัก สิ่งที่ต้องคิดเป็นอันดับแรกก็คือ สื่อออนไลน์หรือเทคโนโลยีแบบใหม่ ๆ นั้นไม่ใช่ศัตรูเสมอไป ในบางครั้งอาจจะเป็นมิตรใหม่ที่เพิ่มช่องทางในการหารายได้กับองค์กรธุรกิจของตนเองดังนั้นการทำความเข้าใจธรรมชาติของสื่อออนไลน์ การทำความเข้าใจถึงรสนิยมและพฤติกรรมของผู้บริโภคที่เปลี่ยนไป และการหากลยุทธิ์หรือกลวิธีในการนำสื่อออนไลน์ต่าง ๆ มาใช้ประโยชน์จึงเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งถ้าหากผู้ดำเนินธุรกิจสื่อนิตยสารหรือสื่อสิ่งพิมพ์รายใดสามารถทำได้สำเร็จ สื่อออนไลน์ก็จะเป็นช่องทางสำคัญทั้งในการสร้างรายได้ และสร้างภาพลักษณ์ให้กับตัวขององค์ธุรกิจเองอย่างยั่งยืน

The purposes of this research were to investigate the perception on activity maneuver and supporting factors regarding employees participation in Corporate Social Responsibility (CSR). The sample consisted of 250 employees of Prachin Buri Industrial Estate 304 Prachin Buri Province. The research results are as follows. The employees’ perception on activity maneuver information in CSR in the overall was at the highest level (= 4.62 S.D. = 0.44). The overall perception on the information had a statistically significant positive relationship with employees’ participation at the .01 level (r = .347). When considering each aspect the perception on activity information positively correlated with participation in CSR activities at the .01 level of significance (r = .295). The results of the appropriate model analysis used to forecast the employees’ perception on CSR activity indicated that the perception of policy information had a p-value of .012 meaning that the policy factor could predict the employees’ information perception at 0.05 statistical significance with a tolerance of .704 the VIF was 1.420. As for the planning aspect the tolerance value was .617 with the VIF value of 1.621 and the activity guideline aspect had its tolerance value of .532 with the VIF value of 1.881. This means that the perception regarding policy planning and guideline aspects was not beyond the Multicollinearity variables because their tolerance values were not lower than .2 and VIF did not exceed 10. Also the results of the regression coefficient analysis of factors affecting the information perception on CSR activities in the form of raw scores (B) were .298 .168 and .209 indicating that the variables predicting the perceived social responsibility included policy (X1) planning (X2) and activity guidelines (X3) and the three variables can together predict the level of awareness of CSR activities. These three factors could jointly predict the information perception on CRS at 11 percent. Factors promoting the employee participation on social responsibility were generally at a moderate level ( = 2.94 S.D. = 1.22) and there was a statistically significant positive correlation with employee participation at the .01 level (r = .855). When looking at each aspect it was found that factors promoting the employee participation in training and activities were positively related to the social responsibility aspect statistically significant at .01 (r = .773) and (r = .841). The results of the analysis of the appropriate models used to predict the factors contributing to employee participation showed that employees’ activity and training participation had the positive influence on CSR activities with p-value of .000 and .001 which was less than 0.05 indicating that their attendance could predict promoting factors of the employee participation statistically significant at the .05 level. This means activity and training participation factors could contribute to the promotion of employee participation statistically significant at the .05 level. While the training had a tolerance value of .225 the VIF value of 4.450 the activity participation had a tolerance value of .259 the VIF value of 3.858. As for being a group member the tolerance ship was .193 with the VIF value of 5.185 showing that participating in training and membership did not go beyond the Multicollinearity due to the tolerance value of not less than 2 and VIF value of not more than 10. The result of the regression coefficient analysis of factors affecting the level of factors contributing to employee participation on CSR operations were .157 .391 and .028 showing that the predicting variables of the employee participation promotion were training (X4) and participation (X5) and group membership (X6). The three variables could predict the level of factors contributing to employees participation on CRS at 72.70%

The purposes of this research are to study the causal relationship model about the influence of social responsibility on corporate image and brand loyalty of bird’s nest industry and to verify the consistency of the model with empirical data. 352 samples are the consumers of bird’s nest product who live or work in Bangkok. The research tools include questionnaire Statistical Package for the Social Science for Windows Program for statistical analysis and Linear Structural Relationship Model for analyzing causal relationship model. The result shows that the model of the influence of social responsibility on corporate image and brand loyalty of bird’s nest industry is consistent with empirical data considered by the chi-square statistics = 18.86 df = 11 p–value = 0.06 GFI = 0.99 AGFI = 0.95 SRMR = 0.021 RMSEA = 0.045. All variables in the model indicate that the variance of the brand loyalty of bird’s nest industry is at 77%. The social responsibility has a positive direct influence on the brand loyalty and indirect influence on the corporate image. Moreover the corporate image directly influences the brand loyalty. The result indicates that positive social responsibility makes good corporate image and it resulted in brand loyalty.

The Objectives of the study were to study the tourists social media exposure and their knowledge and attitudes towards cultural tourism in Bangkok Metropolitan. This research was quantitative methodology. The sample consisted of 400 tourists in Bangkok Metropolitan and used non-probability sampling by accidental random sampling. Data were collected through a questionnaire as the research instrument. The results of this study showed as follows: In terms of basic information the sample mostly travels with a family. The source of information were relatives friends acquaintances who have traveled to that location. In terms of exposure to social network the sample mostly exposed to social media via Facebook short messages via twitter online video via YouTube photo sharing via Instagram website via Wikipedia and Webboard via Pantip. The sample exposed to social media average of 1 hour during 1.00-6.59 pm. on a smartphone. The majority of the sample used social media at home searching for cultural tourism information at a high level. The highest mean is finding transportation. The sample receives cultural tourism information at a high level. The highest mean is exposure to information about arts crafts sculpture traditions and festivals. The most trustworthy social media is Youtube. The social media influence had a high level because fulfilling objectives such as tourist attraction accommodations restaurants travel etc. In terms of knowledge the sample had a high level of knowledge of cultural tourism. The area with the highest level of knowledge was increasing the diversity of cultural tourism such as heritage tourism art tourism urban culture tourism rural culture tourism creative tourism and Thai local wisdom. In terms of attitudes overall the sample gave the highest priority is security.

Thailand is one of the few countries in the world that provides the whole value chain of the textile industry with over 4700 local textile producers and 800000 to one million workers making this industry the second-most important employment sector. In 2016 the industry’s export revenue was valued at almost USD 7 billion contributing to over 3% of total exports. The Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) is the biggest international market for Thailand clothing export (23%) and expected to become the worlds fourth largest market by 2030. However Thai cloth entrepreneurs are facing major problems that demand attention including labour costs new design and product development and in particular online marketing. The Thai fashion and textile industries should define a clear strategic move through integrating textile with fashion with a view “toward sustainable creative industries with strong soft power”. The purpose of this study is to analyse competitiveness of Thai cloth entrepreneurs in relation to online management and integrated marketing communications (IMC) in the ASEAN market. The research instrument involves a descriptive cross-sectional mixed-method study in Thailand. For quantitative data 60 cloth entrepreneurs are invited to complete a questionnaire before and after our “online management and IMC” training programme and a qualitative in-depth interview study is conducted with 10 cloth entrepreneurs. The 2017 survey returned 100% participation with general agreement that a website and Facebook are the most important IMC tools for online marketing in the ASEAN market. Before training the participants had knowledge and skills regarding the ASEAN Free Trade Area (AFTA) online communication and social media tools in intermediate level while they had less knowledge and skills concerning social media web design and online gallery. After training the statistics show an increase in entrepreneurs’ level for all knowledge and skills. Furthermore the findings from in-depth interviews show that with regard to entrepreneurial competitiveness in relation to the ability of online management and IMC there is a requirement for further training and government support. In addition the 10 cloth entrepreneurs agree that time management and quality of product and service control are very important for online business.