ตามที่รัฐบาลได้ให้ความสาคัญต่อการใช้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีส่งเสริมในนโยบายพัฒนากาลังคนภายในประเทศ โดยได้บูรณาการการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษา (STEM Education : Science Technology Engineering and Mathematics Education) ในการจัดการศึกษาในทุกระดับเพื่อมุ่งหวังในการผลิตกาลังคนทางด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยี ให้คนไทยสามารถแข่งขันในระดับโลกได้นั้น มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนครได้กาหนดเป้าหมายให้สอดคล้องกับการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศและนโยบายของรัฐบาล โดยกาหนดยุทธศาสตร์ของมหาวิทยาลัยให้เป็นมหาวิทยาลัยดิจิทัล (Digital University) ส่งผลให้มีการนาเทคโนโลยีที่ทันสมัยเข้ามาใช้ในการจัดการเรียนการสอน เฉกเช่นเดียวกับการนาเอาเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตในทุกสิ่ง (Internet of Things) มาใช้ในงานวิจัยนี้ ด้วยเล็งเห็นถึงความสาคัญของการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาและเทคโนโลยีดังกล่าว ผู้วิจัยจึงได้ศึกษาการเรียนรู้เทคโนโลยี IoT ผ่านการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาโดยแบ่งการวิจัยเป็น 3 ส่วนคือ 1. ทางการเรียนการอบรมด้วยเทคโนโลยี IoT ผ่านการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาจานวน 17 หน่วยเรียนและทาการทดสอบเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเทคโนโลยี IoT ด้วยสะเต็มศึกษาของนักศึกษาก่อนและหลังเรียนจานวน 2 ครั้งซึ่งผลปรากฎว่า นักศึกษามีค่าเฉลี่ยหลังเรียนสูงขึ้นหลังเรียนในทั้งสองครั้ง นอกจากนี้ยังได้เปรียบเทียบคะแนนก่อนและหลังการเรียนทั้งสองครั้งโดยใช้ค่าสถิติ t-test dependent พบว่า ผลการสอบนักศึกษามีคะแนนสูงขึ้นอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (การทดสอบครั้งที่ 1 และ 2 มีค่า Sig.เท่ากันคือ .000) แสดงให้เห็นว่าการจัดการเรียนการสอนแบบสะเต็มส่งผลดีต่อคะแนนสอบของนักศึกษา 2. นักศึกษาสามารถพัฒนาโครงการสารสนเทศด้านเทคโนโลยี IoT ได้หลังจากอบรมเทคโนโลยี IoT ด้วยสะเต็มศึกษาจานวน 5 โครงการภายใต้คาแนะนาของอาจารย์ผู้สอนและประเมินคุณภาพโครงการด้วยการประเมินตามสภาพจริง (Authentic Assessment) จากผู้เชี่ยวชาญสามคนและทุกโครงการได้ผลคะแนนคุณภาพอยู่ในระดับ “ดี” 3. การทดสอบเพื่อวัดเจตคติของนักศึกษาต่อการพัฒนาโครงการสารสนเทศหลังจากอบรมเทคโนโลยี IoT ด้วยสะเต็มศึกษา ผลปรากฎว่า นักศึกษา “เห็นด้วย” ในการจัดกิจกรรมดังกล่าวโดยมีค่าระดับคะแนนที่ 4.21 จากผลการวิจัยดังกล่าว ผู้วิจัยได้พัฒนา “โมเดลการพัฒนาโครงการสารสนเทศด้วยเทคโนโลยี IoT ผ่านการจัดการเรียนการสอนแบบสะเต็มศึกษา” ซึ่งบูรณาการมาจากการเรียนรู้แบบสะเต็ม เทคโนโลยีสารสนเทศและเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง และการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานอีกด้วย

The objectives of this research are; 1) To compare the nutrition knowledge of metabolic syndrome patients before and after was educated by 3 methods as follows: Educate by nutrition manual using Educate by suggestion and Educate by telephone; 2) To compare the nutrition knowledge differences of metabolic syndrome patients classified by 3 educated methods: nutrition manual suggestion and telephone using. Nutrition manual and Questionnaires were analyzed. Statistics which was used in analysis are Frequency Percentage Mean Standard Deviation t-test F-test and Scheffe’s Method. The results show the comparison of the results of the differences in knowledge of nutrition in metabolic syndrome patients as classified by 3 educational method found that metabolic syndrome patients’ nutritional knowledge between those who were educated by nutrition manual use only those educated by suggestion and those educated by communication device differed statistically significantly at a .05 level. Using Scheffe’s Method the multiple comparison test of nutrition knowledge of metabolic syndrome patients as classified by educational method found that the metabolic syndrome patients who were educated using the nutrition manual had a greater understanding of nutrition than the metabolic syndrome patients educated by suggestion. Moreover metabolic syndrome patients who were educated using the nutrition manual had a greater knowledge of nutrition than the metabolic syndrome patients who were educated using a communications device.

The objective of this fashion thesis was to study womens clothing design in party wear style inspired by Thai Lacquer Art (Lai Rod Nam) in Ayutthaya era. The outstanding points of Ayutthaya era’s Lacquer Art: appearance and pattern of lacquer decorating Tripitaka cabinet were applied in connection to Khon costumes to create and design womens clothing in elegant and tasteful party wear style. The instruments included Ayutthaya era’s Lacquer Art analysis form consisting of layout and pattern placement and color use Khon costumes analysis form consisting of costumes layout focusing on physical nature and overall work analysis. The results of this study showed as follows. The author applied Thai Lacquer Art pattern decorating Tripitaka cabinet in Ayutthaya era including Kanok Pleaw Kanok Ruang Khao Pun Pruksa and pattern in animal figures to redesign and reorganize the work. Digital printing technique was use to press the pattern on the fabric to be applied to Khon costumes structure. This study focused on the design and development of clothing that is modern while remains the identity of Thai Lacquer Art.