The purpose of the development of dietary fiber supplement food from used coconut residue is to study an appropriate amount of used coconut residue from oil distillation in three food products such as steamed stuff bun deep-fried dough stick and roti. The research was planned in accordance with “Randomized Complete Block Design RCBD”. Sense test by tasting method by giving favorite scores of 9 levels (9 – Point Hedonic Scale) quality test of chemical composition and physical composition including acceptance test of 100 people towards the products were performed.

This research aims to study the production selling and applications of Kamar Band products (Pa-Koa-Ma) manufactured in a community. The Kamar Band was used to make different styles of bags which will be sold as an OTOP merchandise. The production process was developed and then transferred to the selected community members. Firstly 60 designs of bags were developed and divided equally into 4 groups including a tote-bag flirt-bags messenger-bag and tuck-bag. Subsequently one designed bag was chosen for a technology transfer to 40 members from a community at Tumbon Nongkhao Amphur Tamuang Kanchanaburi Province. After the transfer process questionnaires were used to evaluate the satisfactory of the participants. The collected data was analyzed statistically and concluded. The basic information reveals that all participants are female. Most of them are above 51 year old having lower secondary education. They are farmers having monthly incomes of 5001-10000 Baht. After evaluating the satisfaction for three categories: training preparation trainers and overall impression the result shows that the participants have highest satisfaction for all categories.

Development of local product made from Pahkanmah based on integration of local wisdom and principle of fashion design to promote community career : A case study of Wanon-nivat district Sakon-Nakron province. The aim are Promoted the concept of product development from Pahkanmah development a model of clothing from Pahkanmah based on integration of local wisdom and principle of fashion design and knowledge transfer development of clothing from Pahkanmah to Community of Wanon-nivat district Sakon-Nakron province. There were tree issue 1. Making Knowledge in products development from Pahkanmah to guide the creative product of the community. 2. The communicate knowledge in product creation to community and standardize the product including the addition the target group. 3. Promotes the Innovation of Product design commercial creation create of community identity for potential development and sustainable occupation. Data were analyzed using a descriptive analysis on the concept of local wisdom from a weaving bee Pahkanmah Wanon-nivat District Sakon-Nakron Province with concept of fashion design and analyzed manner statistics data of the questionnaire about the requirement and the contentment that have to build clothes format from Pahkanmah of location in woman working age between 25 year - 35 year the residence is in Bangkok and the perimeter 200 persons amounts for take the data has that to go to apply in designing and produce clothes from Pahkanmah. The results showed that local wisdom from Pahkanmah Wanon-nivat district Sakon-Nakron province have transmitted passed on from generation to generation from production to household appliances then have design and color follow the inventory obtained from the local when bring the products a clothing design then has to use the patchwork technique and applied placement pattern of Pahkanmah the results forms and patterns interesting and appropriate with trend fashions. The community groups to gain knowledge and can use wisdom from Pahkanmah and fashion design idea the inventive uniform for woman to promote community career.

A study on developing textile products from fiber lemongrass has been carried out aimed at processing yarn from lemongrass fiber developing textile fabrics such as clothing hats and shoes and teaching product design and technology to a community. Lemongrass leaves were processed with chemicals to produce a fiber lemongrass then spun to 100% lemongrass yarn with large unsmooth surfaces the used to produce handbag hats and shoes. However for garment fabrics the researchers developed the lemongrass yarn for weaving by mixing cotton in a 60:40 ratio to produce hand-woven cloth. Using hand-woven folk wisdom the Takfa community in Nakhon Sawan produced natural dyes from Bengal Almond leaves a performed surface finishing for a smoother touch. After weaving lemongrass fiber cloth gives off a lemongrass odor but this fades gradually. The physical properties of lemongrass fiber cloth are then tested for strength resistance and abrasion. Processing lemongrass cloth fiber to textile products enables us to produce various products such as clothes bags and hats. In passing technology to the community the residents recognized the advantages and benefits of using the fabric. Further research should investigate mixing lemongrass fibers with other natural fibers improved fiber durability luster of the fiber to increase fiber value or using lemongrass fiber for household products.

งานวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการออกแบบลวดลายผ้าทอแบบร่วมสมัยสาหรับการประยุกต์ใช้กับผลิตภัณฑ์เคหะสิ่งทอ ชุมชนทอผ้าวัดไผ่หูช้าง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ที่สอดคล้องกับภูมิปัญญา และศักยภาพทางการผลิตของชุมชน ซึ่งประชากรกลุ่มตัวอย่างในงานวิจัยเรื่องนี้คือ ชุมชนทอผ้าวัดไผ่หูช้าง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ผลการวิจัยเรื่องนี้พบว่า ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นอาชีพหลัก และทอผ้า พื้นเมืองเป็นอาชีพรอง กลุ่มชุมชนทอผ้าวัดไผ่หูช้าง มีความต้องการพัฒนารูปแบบตามแนวคิดลวดลายผ้าทอแบบร่วมสมัย ผู้วิจัยได้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมโดยการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นปฏิบัติงานร่วมกันระหว่างกลุ่มทอผ้ากับผู้วิจัยเพื่อส่งผลให้เกิดการวิเคราะห์ปัญหาและแสวงหาแนวทางในการแก้ปัญหา ซึ่งพบว่าลวดลายผ้าทอแบบร่วมสมัย ต้องมีรูปแบบที่ผลิตง่ายไม่ซับซ้อน มีลักษณะการทอผ้า เป็นลายขัดที่เหมาะสมกับการทอผ้าพื้นบ้านของชุมชน และบ่งบอกถึงเอกลักษณ์ของชุมชน ลักษณะลวดลายของผ้าทอใช้แนวคิดการออกแบบลวดลายเน้นแนวคิดด้านการใช้ชีวิต หรือถิ่น กำเนิดของรากเหง้าชุมชน ประกอบไปด้วย ลวดลายเฉียง ลวดลายเกร็ดปลา ลวดลายดาว ลวดลายน้า ลวดลายภูเขา โดยเน้นเอกลักษณ์ที่เด่นของผ้า “ลายแตงโม” ของกลุ่มทอผ้าพื้นเมืองตำบลไผ่หูช้าง ในลักษณะการมัดหมี่ โดยการมัดด้ายพุ่งเพื่อสร้างช่วงของสีต่างๆให้เกิดขึ้นในเส้นด้ายพุ่ง โดยใช้สีดาหรือสีกรมท่า เป็นสีหลักในการออกแบบลวดลาย