This research was aimed to study the types of lacking the virtue of honesty in students learning and the relation between variables of persons and students characteristics and the types of lacking the virtue of honesty in students learning. This study was descriptive research. The target subject was 389 students of the Faculty of Liberal Arts. The research instrument was questionnaire survey. Data were analyzed through use of percentile average standard deviation and Chi-square. The results were as follow: 1.1/3 of the third year students of the Faculty of Liberal Arts were female. The grade point average (GPA) was 2.81. 2.Types of lacking the virtue of honesty of students learning in subjective norms the subjects disagreed at a low level (x =4.41). As for attitude toward lacking virtue of honesty in learning the subjects disagreed at a low level (x =5.02).as for the perception of the virtue of honesty control the subjects disagreed at a low level (x =4.67).As for the intention to be dishonest in learning the students disagreed at a low level (x =4.63). A quarter of students (24.4%) has never lacked the virtue of honesty in doing tests. Nine tenths of students (87.4%) copied their class excercises or passed them among friends. A quarter of students (28.8%) has never cheated in doing class reports and a quarter of students (24.55) has never been in lacking the virtuous state. 3.The study of the relation among variables revealed that there was a significant difference at .01 level between persons variables -years of study and GPA and subjective norms variables -attitude toward lacking the virtue of honesty in learning perception of the virtue of honesty control intention of not lacking the virtue and the frequency of behaviors of lacking the virtue.

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบพฤติกรรมไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนครจำแนกตามตัวแปรเพศ คณะที่ศึกษาอยู่ และผลการศึกษาเฉลี่ยสะสม และหาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรสถานการณ์ ตัวแปรจิตลักษณะเดิมของบุคคล ตัวแปรจิตลักษณะตามสถานการณ์ กับพฤติกรรมไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนครทั้ง 9 คณะ ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2553 เครื่องมือที่ผู้วิจัยใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลครั้งนี้ เป็นแบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าสถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติที การวิเคราะห์ความแปรปรวน และค่าสัมประสิทธิ์สหพันธ์ ผลการวิจัย พบว่า นักศึกษาส่วนใหญ่ไม่เคยกระทำความไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการ ประมาณ 56.96 ส่วนนักศึกษาที่รายงานว่าตนเคยกระทำพฤติกรรมไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการ ส่วนใหญ่เป็นการลอกแบบฝึกหัด รองลงไปเป็นการทุจริตในการสอบ และไม่ซื่อสัตย์ในการทำรายงาน พฤติกรรมไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการระหว่างนักศึกษาชายกับนักศึกษาหญิง โดยภาพรวมและรายด้านไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่เมื่อจำแนกตามคณะที่ศึกษาและจำแนกตามผลการศึกษาเฉลี่ยสะสม พบว่า โดยภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และเมื่อพิจารณาตามด้านพบว่า ด้านความไม่ซื่อสัตย์ในการทำรายงาน และด้านการทุจริตในการสอบ มีพฤติกรรมไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนด้านการลอกแบบฝึกหัดมีพฤติกรรมไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการแตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 การทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร พบว่า พฤติกรรมไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการ มีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกันกับตัวแปรสถานการณ์ และตัวแปรจิตลักษณะตามสถานการณ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 0.05