The objectives of this research were to study and compare factors affecting dropping out of undergraduates in Rajamangala University of Technology Phra Nakhon. The finding on four types of factors were launched : personal educational institute family and social factor. Survey research methodology was exploited by distributing questionnaires to sample group of 638 RMUTP undergraduates in 2012 academic year. And the data was analyzed by the percentage the standard deviation the t-test and one way analysis of variance (ANOVA). The results were as followed : the personal factor as a whole was at low level they were : insufficient background knowledge in their fields capability in passing the examination getting low grade point average learning without planning boring of learning facing financial problem negative attitude in vocational field learning in dislike branch absence in class and having problems on family responsibility. On the institute factors as a whole it was at moderate level the causes were: inadequate facilities and services of the institute personal safety learning without instruments lack of helpfulness for the handicapped institute’s strict discipline inappropriate laboratory and buildings the executive management’s transparency institute’s relations with students unsuitable activities for learning expensive fee the students’ entrance without admission system overloaded extracurricular activities. On the family factor it was at low level as a whole they were : economics problems the family’s poverty parents’ attitude towards the institute single-mom’s burdens stability of parents career. Finally the social factor as a whole it was at low level they were : distance from students’ home the freshmen’s traditions self( 4) adjustment among peer group improperly learning environment quarrels and conflicts with others and freshmen’s assimilation in new surroundings. By comparing personal factors to family factors the study found that all factors were nonsignificantly different at the level of 0.05. While the institute factors and the social factors were significant different at the level 0.05

The objectives of the study were to fine the survival probabilities the haazard rates of dropping out of the tecnical diploma level students at Rajamangala University of Technology phra Nakhon North Bangkok Campus and the factors influencing on the university in 2005. The study foud tht the frist semester the survival probabilities of students in all divisions were high ranging from 0.9210 to 1.00 For the second semester the survival probabilities of students in all divisions ranged from 0/7820 to 0.8815 except Industrial Technology which had a maximum value of 0.9295 aned Metal Technology which had aminimum value of 0.6271. For the third and the fourth semester there were 6 division which had survival probabilities ranging from 0.7142 to 0.7971. They were Tool and Die Making Computer technology Eletrical Technology Electronics Auromatic Machine and production design. They 4 were Mechanical Tool Technology Business Computer Mechanical Power and Industrial Technolog. the hazard rates of dropping of students in all divising were low ranging for 0.00 to 0.0822. For the second semester the hazard rates of dropping of students in all divisions ranged from 0.1260 to 0.2458 except Industrial technology which had a minimum value of 0.0730 and Metal Technology which had a miximum value of 0.5221. For the third and the fourth semester the hazard rates of students in all division ranged from 0.1355 to 0.2962 excepy metal Technology which had the maximum value of 0.5932 and Tool and Die Making which had the value of 0.3364. The factors influencing on hazard rates of students drpout were place of previous school region of previos school and grade point average of previons school. The hazard rate of dropping of students graduation from school in the central region (not including Bankok Metropolitan Area) was 43% (0.562 times) less than the hazard rate of dropping of students graduation from schools in Bangkok metropolitan area. The hazard rate of dropping of students having grade aveage of 3.10-3.50 and 3.51-4.00 from previous school was 43.1% (0.569 times) and 63.7% (0.377 times) less than the hazard rate of students having grade point average of 2.00-2.50 respectively.

งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสาเหตุและแนวทางแก้ไขปัญหาการออกกลางคันของนักศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร 5 ด้านประกอบด้วย ด้านสถานศึกษาและสภาพแวดล้อม ด้านอาจารย์ผู้สอนและอาจารย์ที่ปรึกษา ด้านการจัดการเรียนการสอน ด้านพฤติกรรมผู้เรียน และด้านสถานภาพครอบครัว กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ได้แก่ นักศึกษาที่มีเกรดเฉลี่ยสะสมต่่ากว่า 2.10 ทุกชั้นปีที่ศึกษาในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร จ่านวน 997 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามส่งทางไปรษณีย์จ่านวน 750 ชุด ได้รับแบบสอบถามที่สมบูรณ์กลับมาทั้งสิ้น 296 ชุด น่ามาท่าการวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นต่อปัจจัยที่เป็นสาเหตุการออกกลางคันของนักศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนครโดยภาพรวมอยู่ในระดับน้อยมีค่าเฉลี่ย 2.37 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านเรียงล่าดับจากมากไปหาน้อยพบว่า ด้านการจัดการเรียนการสอน มีค่าเฉลี่ย 3.08 รองลงมาคือ ด้านอาจารย์ผู้สอนและอาจารย์ที่ปรึกษา มีค่าเฉลี่ย 2.73 ด้านสถานศึกษาและสภาพแวดล้อม มีค่าเฉลี่ย 2.45 ด้านพฤติกรรมผู้เรียน มีค่าเฉลี่ย 2.12 และด้านสถานภาพครอบครัว มีค่าเฉลี่ย 1.46 ตามล่าดับ แนวทางการแก้ไข มหาวิทยาลัยควรให้ความส่าคัญกับอุปกรณ์เพื่อใช้ในการเรียนการสอนให้เพียงพอกับนักศึกษา รวมทั้งจัดสภาพแวดล้อมเพื่ออ่านวยความสะดวกแก่นักศึกษา เช่น โรงอาหาร ห้องน้่า สถานที่พักขณะรอเรียน ความสะอาดของอาคาร เป็นต้น ครูผู้สอนควรเอาใจใส่ให้ความเป็นกันเองกับนักเรียน และติดตามนักศึกษาที่มีพฤติกรรมเสี่ยง เช่น ขาดเรียนบ่อย หรือมีผลการเรีนต่่า พร้อมการประสานกับอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อหาสาเหตุและแนวทางในการแก้ไขปัญหา และสอดแทรกการสร้างจิตส่านึกให้นักศึกษารักและผูกพันกับอาจารย์ และมหาวิทยาลัย เพื่อให้เกิดความรักและผูกพันกับองค์กร