This study Development of cultural tourism routes in Phetchaburi Municipality have a purpose to study the basic information on the development of community tourism routes and to create cultural tourism routes in Phetchaburi municipality. The research employed a qualitative research The key informant groups are community leaders academics village philosophers community staff. The research tool was an open-ended questionnaire for in-depth interviews and a focus group. The results of the research revealed that the area in Phetchaburi municipality is a complete cultural base area. There are cultural attractions that are interesting including religious sites ancient sites traditions lifestyles. The cultural tourism route in Phetchaburi Municipality is one-day trip and 2 day trip.

The purposes of this research were to study the potential of creative tourism resources and the creative tourism management model of Khu Bua community Ratchaburi. This research was qualitative. The research tools were the in-depth interview and focus-group. The target groups were local people consisting of community leaders entrepreneurs merchants and government officials working in the area and tourist groups. The accidental sampling was applied for selecting tourist groups and the purposive sampling for other key informants. The data was analyzed by content analysis. The research results were as follows: 1. It was found that Khu Bua community’s potential for creative tourism were community history the ancient city area of Ban Khu Bua Thai-yuan cultural identity and community readiness. 2. As for strengths weaknesses opportunities and obstacles of Khu Bua Communitys Internal and External Environment the community strengths were famous woven fabrics ancient tourist sites occupational groups’ product development and promotion learning centers and an easily accessible location. The community weaknesses were a lack of career knowledge skills and experiences; no land of their own; without descendants’ awareness of their roots as well as no successors to the community culture. The community opportunities were more communicational channels the official tourism promotion policy and the increase of cultural tourism trend. The community obstacles were consumerism social change and lack of integration and linkage between central and local authorities. 3. Opinions and demands of tourists towards creative tourism in Khu Bua community were: 1. Due to the community tourist attractions information most tourists got the information from online social media. 2. According to tour time the tour in the community took no more than half a day. 3. As for the knowledge and understanding of creative tourism of the community most tourists replied that they participated in various activities the community planned. 4. Due to creative tourism activities the demand for the community activities mainly focused on learning about the Thai-yuan identity and local ancient sites. 5. According to the problem or suggestion for the creative tourism of the community most tourists suggested that there should be various channels directly informed by its responsible agency. 4. There were two models of creative tourism management for Khu Bua Community Ratchaburi including (1) tourism models changing from high-class cultural products to everyday cultural ones and (2) tourism models allowing tourists to participate in local community tourism activities. As for the community creative tourism management there were two phases: the experience and product creation phase and the product delivery and service phase.

ในปัจจุบัน พื้นที่หรือชุมชนที่มีความสาคัญและคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ที่ สมควรดารงรักษาคุณค่าไว้อย่างยิ่งนั้นกาลังจะสูญสลาย อันเนื่องมาจากการพัฒนาเมือง ปัญหาด้าน กรรมสิทธิ์ที่ดิน และการขาดทรัพยากรในการที่จะดารงรักษาสิ่งที่มีคุณค่าในชุมชน รวมถึงโครงสร้าง ครัวเรือนที่เปลี่ยนแปลงไป หรือในกรณีที่พื้นที่หรือชุมชนมีการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว ทว่าการ พัฒนาและบริหารจัดการบางอย่างยังขาดซึ่งองค์ความรู้ที่จะทาให้พื้นที่นั้นยังรักษาคุณค่าเอาไว้มิให้ถูก ทาลายลงจากการพัฒนาแบบผิดๆ ซึ่งในท้ายที่สุดพื้นที่นั้นก็จะหมดคุณค่าและไม่สามารถพัฒนาเป็น แหล่งท่องเที่ยวได้อีก ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่มาของงานวิจัยนี้ ซึ่งมุ่งหาคาตอบว่าจะทาการบริหารจัดการสภาพแวดล้อมทางกายภาพในพื้นที่ดังกล่าวอย่างไร ที่จะรักษาคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม รวมถึงการท่องเที่ยวไว้ โดยมีจุดยืนอยู่บนแนวคิดของการพัฒนาอย่างยั่งยืน ซึ่งเป็นแนวคิดของการพัฒนาที่เป็นที่ยอมรับในวงกว้าง โดยสมมติฐานของงานวิจัยนี้ได้แก่สภาวะเศรษฐกิจสังคม โครงสร้างครัวเรือน และการรับรู้ถึงคุณค่าต่อสถาปัตยกรรมและสภาพแวดล้อม รวมถึงลักษณะของสภาพทางกายภาพของสถาปัตยกรรมและสภาพแวดล้อมในพื้นที่นั้นๆ น่าจะมีอิทธิพลก่อให้เกิดโอกาสในการพัฒนาเพื่อก่อรายได้จากสถาปัตยกรรม รวมถึงความน่าจะเป็นในการอนุรักษ์ โดยที่ระเบียบวิธีวิจัยจะประกอบด้วย อันดับแรกคือการศึกษาลักษณะเฉพาะของพื้นที่ ซึ่งได้แก่ สภาพทางกายภาพของสถาปัตยกรรมและสภาพแวดล้อม สภาวะเศรษฐกิจสังคมและโครงสร้างครัวเรือน ที่จะส่งผลต่อปัญหาและความน่าจะเป็นในการอนุรักษ์ อันดับต่อมาคือการศึกษาการรับรู้ต่อคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของพื้นที่ดังกล่าว ของผู้ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่และนักท่องเที่ยวรวมถึงสถาปนิกนักออกแบบชุมชนเมืองหรือนักผังเมือง ในประเด็นของเอกลักษณ์ของพื้นที่และศักยภาพในการตอบสนองต่อความต้องการของนักท่องเที่ยว จากนั้นจึงทาการศึกษาหาความเชื่อมโยงระหว่างบริบทต่างๆของพื้นที่ศึกษาข้างต้น กับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากการอนุรักษ์และการพัฒนาของพื้นที่ศึกษานั้นๆ และทาการศึกษาเปรียบเทียบระหว่างพื้นที่หลายพื้นที่ที่มีความแตกต่างกันซึ่งในท้ายที่สุด งานวิจัยนี้คาดว่าจากการศึกษาข้างต้น จะสามารถค้นพบรูปแบบ (Pattern) ของความสัมพันธ์ระหว่างบริบทต่างๆของพื้นที่หรือชุมชนนั้นๆ กับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจาการพัฒนา รวมถึงสาเหตุของรูปแบบดังกล่าว เพื่อในที่สุดจะสามารถนาสิ่งที่ค้นพบจากการวิจัยนี้ มาสรุปและเสนอแนะเป็นแนวทาง (Guideline) ในการอนุรักษ์สภาพแวดล้อมทางกายภาพที่ส่งเสริมเศรษฐกิจสังคมและวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน รวมถึงเสนอแนะนโยบายภาครัฐที่เกี่ยวข้องเพื่อสนับสนุนกิจกรรมของการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน