ชุมชนบ้านเขายี่สารเป็นพื้นที่ที่อยู่ท่ามกลางป่าชายเลน และพื้นที่เกษตรกรรม มีความสัมพันธ์กันระหว่างวัฒนธรรมจากชาวชุมชนและธรรมชาติ มีประวัติความเป็นมาเก่าแก่ยาวนานมีอายุร่วมสมัยกับการเกิดกรุงศรีอยุธยา ปัจจุบันในพื้นที่ชุมชนมีแหล่งโบราณสถานคือวัดเขายี่สาร และพิพิธภัณฑ์บ้านเขายี่สาร ที่ใช้สำหรับเก็บโบราณวัตถุที่สำคัญ ในด้านทรัพยากรมีพื้นที่เป็นป่าชายเลน มีระบบนิเวศป่าโกงกางที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจ คือ นำมาผลิตถ่านไม้โกงกาง มีการนำพืชป่าชายเลนมาทำผ้ามัดย้อม และมีวัฒนธรรมอาหารพื้นบ้านและอาหารทะเลแปรรูปที่เป็นเอกลักษณ์ ในด้านที่อยู่อาศัยเป็นชุมชนที่มีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม มีบ้านเรือนที่มีคุณค่าควรค่าแก่การอนุรักษ์อยู่มาก โดยความต้องการของชุมชนคือต้องการการพัฒนาเชิงอนุรักษ์ โดยใช้วิธีการจัดกิจกรรมสร้างแรงกระตุ้นให้ชาวชุมชนหันมาให้ความสำคัญกับการฟื้นฟูและพัฒนาพื้นที่ของตนให้ดีขึ้น โดยใช้วิธีการมีส่วนร่วมมาพัฒนาภูมิทัศน์วัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมอัตลักษณ์และการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โดยแนวคิดเรื่อง ภูมิทัศน์วัฒนธรรม ถือเป็นเครื่องมือในการจัดการพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวที่ช่วยส่งเสริมให้มีภาพลักษณ์ที่ดี และยังคงความเป็นเอกลักษณ์ดั้งเดิมของท้องถิ่น โครงการมีวัตถุประสงค์ คือ เพื่อศึกษาศักยภาพและทุนทรัพยากรเกี่ยวกับภูมิทัศน์วัฒนธรรม การออกแบบภูมิทัศน์และเส้นทางการท่องเที่ยว การออกแบบโฮมสเตย์ที่พัก การพัฒนาบรรจุภัณฑ์และสื่อประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เพื่อส่งเสริมอัตลักษณ์และการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ของชุมชนบ้านเขายี่สาร อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ผลการศึกษา การออกแบบภูมิทัศน์และเส้นทางการท่องเที่ยว เน้นเชื่อมโยงการใช้งาน เพื่อรองรับทุกกิจกรรมและรักษาสภาพเดิมของสถานที่ที่สำคัญเอาไว้ การจัดสรรพื้นที่ให้ใช้สอยได้เต็มประสิทธิภาพมากขึ้น ส่งผลให้เกิดการรับรู้ด้านการเข้าถึงและดึงดูดความสนใจได้มากขึ้น การออกแบบโฮมสเตย์ออกแบบให้สามารถก่อสร้างพื้นที่บ้านของคนในชุมชนได้ โดยแยกโครงสร้างออกมาสร้างตัวอาคาร โดยมีข้อเสนอแนะ คือ ควรมีการนำรูปแบบที่ออกแบบแล้วเสร็จ ไปสู่กระบวนการวัดผลค่าของพลังงาน เป็นเครื่องมือคำนวณค่าการอนุรักษ์พลังงานตามเกณฑ์มาตรฐานการออกแบบอาคารเพื่อการอนุรักษ์พลังงาน และการจัดทำแบบก่อสร้างและการประมาณราคาค่าก่อสร้าง ตามราคากลางที่สามารถช่วยให้ผู้ที่สนใจนำไปสู่ขั้นการก่อสร้างจริงได้ต่อไป การพัฒนาบรรจุภัณฑ์และสื่อประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยว ใช้แนวคิดที่เป็นอัตลักษณ์ชุมชนบ้านเขายี่สาร มาใช้และผสมผสานหลักการออกแบบบรรจุภัณฑ์และสื่อประชาสัมพันธ์ เพื่อให้เกิดคุณค่าของประโยชน์ใช้สอยและคุณค่าของความงาม ให้เหมาะสมกับผู้ใช้งาน ตรงกับความต้องการของกลุ่มเป้าหมาย เกิดความความสวยงามและสื่อถึงวัฒนธรรมธรรมเนียมประเพณีและวิถีชีวิตชุมชนบ้านเขายี่สาร อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงครามได้

งานวิจัยนี้เป็นการสร้างมูลค่าผลิตภัณฑ์จักสานไม้ไผ่สู่เชิงพาณิชย์ชุมชนพรลภัสจักสาน ตำบลท่าเคย อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาบุคลากร ผู้ประกอบการ และผู้ที่เกี่ยวข้องในชุมชนพรลภัสจักสาน ตำบลท่าเคย อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี มีการศึกษาจากการทำสอบกลุ่มตัวอย่างกลุ่มตัวอย่างโดยวิธีการเจาะจง (Purposive Sampling) ซึ่งทำการพิจารณาเป็นตัวแทนของกลุ่มประชากรแบบเดียวกันคือ กลุ่มผู้ผลิตและใช้งานผลิตภัณฑ์ ตำบลท่าเคย อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี จำนวน 30 คน โดยมีผลการวิจัยดังนี้ จากการศึกษาพบว่าข้อมูลความพึงพอใจภาพรวมของโครงการวิจัยการสร้างมูลค่าผลิตภัณฑ์จักสานไม้ไผ่สู่เชิงพาณิชย์ชุมชนพรลภัสจักสาน ตำบลท่าเคย อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี ที่ค่าเฉลี่ยระดับ 4.43 มีความเหมาะสมระดับดี รองลงมาผลิตภัณฑ์ของตกแต่งบ้านจักสารไม้ไผ่เชิงพาณิชย์ชุมชนพรลภัสจักสาน ตำบลท่าเคย อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี ที่ค่าเฉลี่ยระดับ 4.20 มีความเหมาะสมระดับดี และน้อยที่สุดคือ ผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกจักสานไม้ไผ่เชิงพาณิชย์ชุมชนพรลภัสจักสาน ตำบลท่าเคย อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี ที่ค่าเฉลี่ยระดับ 4.12 มีความเหมาะสมระดับดี ดี โดยสรุปภาพรวมทุกรายข้อค่าเฉลี่ยระดับ 4.25 มีความเหมาะสมระดับดี

การวิจัยนี้ มุ่งเน้น [1] เพื่อใช้ประโยชน์จากเศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรสู่การสร้างสรรค์เป็นผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกเชิงการท่องเที่ยวตามแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน จังหวัดเพชรบุรี [2] เพื่อออกแบบและพัฒนาบรรจุภัณฑ์ด้วยเศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรสะท้อนต้นทุนทางวัฒนธรรมในท้องถิ่นเป็นฐานสำหรับผลิตภัณฑ์ชุมชนแบบพึ่งพาตนเอง และ [3] เพื่อออกแบบและพัฒนาธุรกิจในอุตสาหกรรมชุมชน การโฆษณาและประชาสัมพันธ์สู่การท่องเที่ยวนิเวศ ชุมชนบ้านถ้ำเสือ อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติแบบมีส่วนร่วม สะท้อนความจริงให้สอดคล้องกับการ ปฏิบัติในบริบทของกรอบแนวคิดของชุมชน โดยกำหนดกลุ่มตัวอย่าง 1) เก็บข้อมูลก่อนการออกแบบร่าง ผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก บรรจุภัณฑ์สำหรับผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก และการตลาด จำนวน 150 คน และ 2) พัฒนารูปแบบและสำรวจประเมินประสิทธิภาพและความพึงพอใจหลังการออกแบบ จากกลุ่มตัวอย่าง 340 คน ได้แก่ประชากรในชุมชนบ้านถ้ำเสือ นักท่องเที่ยว ผู้เชี่ยวชาญและนักออกแบบ และสรุปผลแบบการบรรยาย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน พร้อมทั้งนำเสนอผลงานการออกแบบและจัดกิจกรรมถ่ายทอดองค์ความรู้ ณ ชุมชนบ้านถ้ำเสือ อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี โดยสรุปผลการวิจัยดังนี้ โครงการย่อยที่ 1 : [1] อัตลักษณ์มรดกภูมิปัญญา รวมถึงทุนทางวัฒนธรรมในท้องถิ่นเป็นฐานสำหรับออกแบบการออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก พบว่าพืชเศรษฐกิจและทรัพยากรทางธรรมชาติที่แปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก และมีเอกลักษณ์โดดเด่น คือ การใช้เศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตร ประเภทกล้วยน้ำหว้า “กาบกล้วย” โดยใช้เทคนิคภูมิปัญญาสะท้อนความเป็นอยู่และวัฒนธรรม รูปแบบลวดลายเรขาคณิต ใช้เศษวัสดุประเภทผ้า หนัง ด้วยวิธีการเย็บมือหรือจักเย็บผ้า อย่างง่าย [2] จากการเก็บเกี่ยวของพืชเศรษฐกิจของชุมชนที่สามารถสร้างสรรค์เป็นประเภทของใช้ ของตกแต่ง ของที่ระลึก จำนวน 97 คน คิดเป็นร้อยละ 64.66 มีการออกแบบร่าง 10 ต้นแบบ พัฒนาเป็นต้นแบบจำลอง 10 ต้นแบบ และต้นแบบจริง 6 ต้นแบบ โดยการประเมินในการสร้างสรรค์ผสมผสานเป็น วัสดุร่วมสมัย สีประจำท้องถิ่นที่สื่อถึงเอกลักษณ์ของชุมชน คือ สีน้ำตาล เขียว และเลือกการใช้คู่สีในการสร้างสรรค์ผลงาน [2] ผลการประเมินผลการออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก และการวิเคราะห์ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในขั้นตอนของการออกแบบ และการประเมินรูปแบบความพึงพอใจของงานผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅4.43 (SD = 0.01) [3] การประเมินวัฏจักรของต้นแบบจำลองผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก 1] การเลือกวัสดุที่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม น้อย มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย× ̅ 4.46 (SD = 0.67) 2] การเลือกใช้วัสดุ มีระดับ ความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅4.38 (SD = 0.63) 3] ใช้กระบวนการผลิตที่เหมาะสม มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.38 (SD = 0.63) 4] อายุการใช้งานที่เหมาะสม มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅4.37 (SD = 0.07) 5] ลักษณะการออกแบบผลิตต้นแบบงานผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.44 (SD = 0.61) 6] ระบบการจัดการหลังหมดอายุการใช้งานที่เหมาะสม มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.37 (SD = 0.73) 7] ความเหมาะสมของผลิตภัณฑ์ที่สามารถผลิตใช้และจำหน่ายได้จริง มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.43 (SD = 0.77) โครงการย่อยที่ 2 : [1] อัตลักษณ์มรดกภูมิปัญญา รวมถึงทุนทางวัฒนธรรมในท้องถิ่นเป็นฐานสำหรับออกแบบการออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก พบว่าพืชเศรษฐกิจและทรัพยากรทางธรรมชาติที่แปรรูปเป็นบรรจุภัณฑ์ผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก และมีเอกลักษณ์โดดเด่น คือ การใช้เศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรประเภทกล้วยน้ำหว้า “กาบกล้วย” แปรรูปเป็นวัสดุใหม่เยื่อจากกาบกล้วยแปรรูปเป็นกระดาษ [2] จากการเก็บเกี่ยวของพืชเศรษฐกิจของชุมชนที่สามารถสร้างสรรค์เป็นประเภทของใช้ของตกแต่ง ของที่ระลึก จำนวน 97 คน คิดเป็นร้อยละ 64.66 [3] วัสดุต้นแบบในส่วนของโครงสร้างของบรรจุภัณฑ์สร้างมูลค่าด้วยการใช้เทคนิคพิมพ์สกรีนลวดลาย “ใบกล้วย” เพื่อสร้างอัตลักษณ์ของผลิตภัณฑ์การใช้สีประจำท้องถิ่นที่สื่อถึงเอกลักษณ์ของชุมชน คือ สีน้ำตาล เขียว และเลือกการใช้คู่สีในการสร้างสรรค์บรรจุภัณฑ์ลักษณะการออกแบบพัฒนาเป็นแบบร่างลวดลาย 16 แบบ แบบจำลองบรรจุภัณฑ์ 8 ต้นแบบ และต้นแบบบรรจุภัณฑ์จริง 4 ต้นแบบ โดยแบ่งการออกแบบเป็น [4] ส่วนของกราฟิกบนบรรจุภัณฑ์ใช้หลักในลักษณะภาพลายเส้น ใช้สี 1-3 สี เพื่อง่ายต่อการพิมพ์สกรีน และรูปแบบตัวหนังสือบนป้ายแสดงสินค้า (Tag) เน้นลักษณะให้อ่านง่าย สีที่ใช้แสดงถึงตัวผลิตภัณฑ์[5] ลักษณะโครงสร้างของบบรรจุภัณฑ์เป็นกระดาษเยื่อกล้วยขึ้นรูปเป็นกล่องจั่วปั่งขนาดตามตัวผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก ถุงผ้าพิมพ์สกรีน ถุงกระดาษจากกระดาษเยื่อกล้วย บรรจุภัณฑ์จะสามารถปกป้องสินค้าและรักษาคุณภาพสินค้าได้ดี การออกแบบมุ่งประเด็นให้ชุมชนทำได้ตัวตนเองด้วยวิธีการผลิตอย่างง่าย ประหยัดต้นทุน คำนึงถึงวงจรชีวิตของผลิตภัณฑ์เพื่อรองรับคุณลักษณะเรื่องของต้นทุนเป็นหลัก โดยผลประเมินความพึงพอใจอยู่ใน แนวโน้มการพัฒนาผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกที่ใช้วัสดุจากการประโยชน์หลังการออกแบบ [6] โครงสร้างรูปแบบบรรจุภัณฑ์ลักษณะใดที่มีแนวโน้มพัฒนาเป็นบรรจุภัณฑ์ผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกได้โดยโครงสร้างที่ใช้ทำจากการใช้เศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรใน การผลิต แบบโครงสร้างที่ 6 มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.38 (SD = 0.88) ตราสินค้าสำหรับผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก ภายใต้ ชื่อ “Handiwork” แบบตราสินค้าที่ 4 มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 3.73 (SD = 0.94) ผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก ภายใต้ ชื่อ “Handiwork” ที่ใช้เทคนิคระบบพิมพ์สกรีน บนวัสดุกระดาษจากเศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตร แบบร่างลวดลายสำหรับผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกที่ 2 มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.39 (SD = 0.04) [7] การประเมินวัฏจักรของต้นแบบจำลองผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก 1] การเลือกวัสดุที่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อย มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅4.46 (SD = 0.67) 2] การเลือกใช้วัสดุมีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.38 (SD = 0.63) 3] ใช้กระบวนการผลิตที่เหมาะสม มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.38 (SD = 0.63) 4] อายุการใช้งานที่เหมาะสม มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.37 (SD = 0.07) 5] ลักษณะการออกแบบผลิตต้นแบบงานผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.44 (SD = 0.61) 6] ระบบการจัดการหลังหมดอายุการใช้งานที่เหมาะสม มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.37 (SD = 0.73) 7] ความเหมาะสมของผลิตภัณฑ์ที่สามารถผลิตใช้และจำหน่ายได้จริง มีระดับความพึงพอใจระดับมาก ที่ค่าเฉลี่ย × ̅ 4.43 (SD = 0.77) โครงการย่อยที่ 3 : “บ้านถ้ำเสือ” เป็นการบรูณาการองค์ความรู้แบบมีส่วนรวมด้วย 4 องค์หลัก โดยชุมชน สถาบันการศึกษา ภาครัฐ และภาคเอกชน ซึ่งความร่วมมือจะเกิดขึ้นได้ต้องมีความร่วมมือกันในหลายภาคส่วน โมเดลนี้จะเป็นต้นแบบในการสร้างเป็นกิจกรรมการเรียนรู้ในฐาน การเรียนรู้ของโฮมสเตย์ชุมชนบ้านถ้ำเสือ และสามารถเป็นต้นแบบให้กับชุมชนใกล้เคียงเพื่อต่อยอด โดยใช้เสน่ห์ ภูมิปัญญา วิถีชีวิต วัฒนธรรม และความคิดสร้างสรรค์ แปลงเป็นรายได้ ไม่ต้องแข่งขันนำผลิตภัณฑ์ออกไปขายนอกชุมชน เป็นชุมชนท่องเที่ยวที่เป็นเจ้าบ้านที่ดี ชวนกันคิด ชวนกันทำ ผลิตสินค้าและบริการสำหรับชุมชน ที่เรียกตนเองว่า “นวัตวิถีชุนชน” โดยมีแนวคิด ดังนี้ [1] “ชุมชน”ศักยภาพของชุมชนที่ดีเกิดจากการร่วมมือ ร่วมใจ และมีความสามัคคี พร้อมที่จะรับสิ่งใหม่ที่จะเกิดขึ้น โดยผู้นำชุมชนที่นำโดย “พี่น้อย” ที่มีใจเกินร้อยในการร่วมมือนึกถึงส่วนรวมเป็นหลัก เป็นนักพัฒนาที่สามารถนำพาชุมชนของตนเองให้มีศักยภาพในการพึ่งพาตนเองได้ อีกทั้งชุมชนบ้านถ้ำเสือมีทุนทางปัญญา ทรัพยากรธรรมชาติที่มีความพร้อมสามารถต่อยอดพัฒนาสร้างนวัตกรรมใหม่แบบยั่งยืนได้ [2] การพัฒนานวัตกรรมก็จะมีในส่วนของ “สถาบันการศึกษา” เข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาต่อยอดสำหรับการสร้างงานวิจัยพัฒนาเป็นนวัตกรรมใหม่เกิดการเรียนรู้ด้วยการบริการวิชาการสู่ชุมชน และ การนำองค์ความรู้บูรณาการสู่ห้องเรียน [3] หลักการนี้ยังตอบสนองนโยบาย “ภาครัฐ” ที่กำหนดนโยบายและยุทธศาสตร์ชาติในการพัฒนาประเทศ เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากยกระดับศักยภาพในด้านอาชีพ การสร้างความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจและแข่งขันได้อย่างยั่งยืน มีแนวทางเสริมสร้างขีดความสามารถการแข่งขันในเชิงธุรกิจของภาคบริการ เสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน โดยการมี ส่วนร่วมของทุกภาคส่วนภายใต้หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง [4] “ภาคเอกชน” ถือเป็นองค์กรที่มีส่วนร่วมในส่วนของการตลาดที่สามารถสร้างกิจกรรมเพื่อสังคม เป็นการจัดกิจกรรมที่มิได้แสวงหาผลประโยชน์เพื่อเป็นการพัฒนาชุมชน ด้วยความร่วมมือส่งเสริมการบริหารจัดการการตลาดสู่ชุมชนรองรับการขยายผลผลิตในเชิงพาณิชย์ซึ่งถือว่าภาคส่วนนี้ถ้าเกิดขึ้นได้ก็จะเป็นการส่งเสริมให้ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์(Win-win) รองรับเศรษฐกิจในยุค 5.0 ได้อย่างยั่งยืน ต้นแบบองค์ความรู้จะเกิดขึ้นมิได้ ถ้าขาดองค์ประกอบใดองค์ประกอบหนึ่ง ซึ่งถือมีความสำคัญในการขับเคลื่อนเพื่อให้เกิดผลลัพธ์อย่างเป็นรูปธรรม ด้วยการมีส่วนร่วมพัฒนาให้เกิดประโยชน์ได้อย่างแท้จริง

การใช้ประโยชน์อัตลักษณ์วัสดุพื้นถิ่นเพื่อการออกแบบพัฒนาผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์สู่การเพิ่มทักษะและรายได้ในชุมชนตามแนวคิดเศรษฐกิจฐานราก เป็นโครงการที่มีวัตถุในการศึกษาและใช้ประโยชน์ หญ้าแฝก ต้นกก ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ และบรรจุภัณฑ์ รวมถึงการจดสิทธิบัตรรูปแบบผลิตภัณฑ์ต่างๆจากโครงการวิจัย โดยในโครงการวิจัยซึ่งมีกระบวนการออกแบบและพัฒนา การใช้เทคโนโลยีมาช่วยในการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ การสร้างอัตลักษณ์จากวัสดุพื้นถิ่น ในชุมชน ทั้งนี้ ผู้วิจัยได้ประเมินผลิตภัณฑ์ในด้านรูปแบบ การใช้งาน ความเหมาะสม ความคุ้มค่าทางด้านการตลาด ซึ่งผลการประเมินรายด้านอยู่ในระดับดีมาก โดยใช้ออกแบบพื้นที่ตำบลโคกปรง อำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีวัสดุพื้นถิ่นประเภทหญ้าแฝก และต้นกก ที่ส่งเสริมจากผู้นำชุมชน โดยผู้วิจัยได้ ทำการพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์จากหญ้าแฝก ผลิตภัณฑ์จากต้นกก และการพัฒนากระดาษหญ้าแฝกและกก ทดสอบการพิมพ์พื้นนูนบนกระดาษและนำไปพัฒนาบรรจุภัณฑ์ ซึ่งเป็นการพัฒนาต้นแบบต่างๆ ตั้งอยู่บนทักษะของชุมชน

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ออกแบบและพัฒนาโครงสร้างภายนอกรถขายอาหาร 2) ออกแบบและพัฒนาโครงสร้างภายในและอุปกรณ์รถขายอาหาร 3) ประยุกต์ใช้เทคโนโลยีที่มีความเหมาะสมสนับสนุนการใช้งานรถขายอาหารเคลื่อนที่ และ4) ทดสอบประสิทธิภาพการใช้งานเชิงพื้นที่และประเมินด้านสุขลักษณะที่ดีของสถานที่จำหน่ายอาหารรถขายอาหารเคลื่อนที่ประเภทลากจูงที่ออกแบบในโครงการ วิธีการวิจัยออกแบบ1) รวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูล แนวคิดด้านโครงสร้างภายนอก ภายใน อุปกรณ์และเทคโนโลยี 2) ขั้นตอนการออกแบบ 3) สร้างต้นแบบรถขายอาหาร 4) ทดสอบและประเมินรถต้นแบบ 5) สรุปและอภิปรายผล กลุ่มตัวอย่าง คือ กลุ่มผู้ประกอบการรถขายอาหารเคลื่อนที่จำนวน 94 ราย การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหาข้อมูล ข้อมูลเชิงปริมาณ ใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่าด้านโครงสร้างภายนอกรถต้นแบบกลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจในภาพรวมในระดับมากที่ (𝑥̅ 5.87 s.d. 1.03) ด้านโครงสร้างภายในและอุปกรณ์ความพึงพอใจระดับมาก (𝑥̅ 5.99 s.d. 0.75) ด้านการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีความพึงพอใจในภาพรวมระดับมาก (𝑥̅ 6.01 s.d. 1.11) รถต้นแบบสร้างประสิทธิภาพการใช้งานเชิงพื้นที่และสนับสนุนสุขลักษณะที่ดีของสถานที่จำหน่ายอาหารและช่วยส่งเสริมสภาพแวดล้อมที่ดีขึ้นภายในรถที่ส่งผลต่อสุขภาวะของผู้ใช้รถ